Kirill Medvedev. ‘Gedichten’

Kirill Medvedev (1975, Moskou) is bij ons bekend als neomarxistisch dichter, activist en essayist dankzij de bij Leesmagazijn verschenen bundels Alles is slecht: gedichten, essays, acties (2014) en Biopolitiek (2017). Zijn gedichten, geschreven in vrije vers, zijn rauw, onopgesmukt. In zijn analyses is hij vlijmscherp voor de Russische intelligentsia, die hij al twee decennia lang een flagrant gebrek aan politiek bewustzijn verwijt.

Enige tijd na de invasie van de Russische troepen in Oekraïne van 24 februari 2022 reisde Medvedev naar België. Hij stond er zijn echtgenote, de gelauwerde cineaste Anna Moiseenko (die momenteel een documentaire maakt voor Clin d’oeils films), bij toen ze er van hun zoontje beviel. Op 23 september 2022 trad hij op in Brussel tijdens de opening van de internationale poëziemarkt Poetik Bazar. Behalve eerder gepubliceerd werk droeg hij er ook nieuwe weerspannige verzen voor. Op vraag van de organisator, het literatuurhuis Passa Porta, vertaalde ik ze in het Nederlands. Ze zijn opgenomen in het nieuwste nummer (91) van Tijdschrift voor Slavische Literatuur.

A propos, in 2023 verschijnt bij Leesmagazijn in het Nederlands vertaald werk van een dichter die sterk beïnvloed is door het vroege werk van Medvedev, namelijk Igor Bobyrev (die we eerst in het Russisch uitgeven). Het grootste verschil tussen beiden is dat de laatstgenoemde een tragedie beschrijft: het leven in de stad Donetsk. Later meer daarover.

///

Enkel op facebook gaat alles goed met mij,

geslaagde kiekjes vanop mooie plekken,

interessante gedachten, reisjes, respect van veel friends,

aan elke westerse universiteit, waar ik maar wens,

kan ik starten zonder examens,

maar mijn leven loopt helemaal anders:

een ongestructureerde zooi,

de sleur van de cafés,

dan mijn pa, mijn ma, hun gezeur,

op mijn eentje kreeg ik de huur niet bij elkaar,

een intellectueel beroep is kwetsbaar,

intellectuele eigendom is kwetsbaar,

mannen zijn infantiel, niet om aan te zien, maar wel brutaal,

er zijn er goeie bij, maar bijna nooit ben ik bevredigd,

terwijl een schuldgevoel daarover me pijnigt,

fuck hem, denk je, maar dan moet je ook nog eens opboksen

tegen die kutzooi die me voortdurend tegenwerkt,

die voortdurend tegenwerkende kutzooi.

Zo zit het offline. Maar is op facebook niet alles beeldmooi?

Ik heb altijd openlijk over die dingen kunnen praten,

maar het is nu eenmaal niet netjes om de hele tijd te kijven.

Rusland, Rusland, mijn moederland, is ziek.

Laat het hemelse leger mij inlijven.

///

Enkel revolutie

Zo, zeggen we,

op dit punt is revolutie onze enige optie.

Enkel revolutie

kan ons op dit punt nog helpen 

in onze appartementen rond te hangen.

Enkel revolutie kan ons nu nog in staat stellen

op sociale media te zitten zeuren

dat het allemaal niets uithaalt.

Enkel revolutie kan ons nu nog helpen te ruziën, 

de ander voor rotdefaitist uit te maken.

Ten langen leste zal enkel zij ons met de vraag confronteren:

moeten we hem smeren, vandaag of morgen?

Enkel revolutie.

Enkel revolutie helpt ons vandaag

ons in boeken te begraven.   

Enkel zij maakt dat wij

ons compromisloze radicalen kunnen voelen

of beheerst en wijs,

anders konden we dat hele gedoe gewoon de rug toekeren.

Maar daartoe is voorlopig geen kans,

ga mee protesteren, kameraad,

blijf niet zitten

op je praatzieke opportunistische reet.

///

Allemaal zigeuners

Allemaal zigeuners woonden in de 1-Meistraat. 

Allemaal Russen woonden in de Sovjetstraat.  

De 1-Meistraat konden we maar beter mijden.

Af en toe hadden we scheld- en vechtpartijen. 

Via de tuinen grensde ons huis aan dat van zigeuners.

Ze glipten ons territorium binnen voor onze appels.

Op de plaats waar ze onze tuin insprongen vanop het hek,

plaatste mijn opa een val: een in het gras verstopte plank

waaruit een stel nagels omhoog stak.  

Eén zigeuner, Valerka, was onze vriend,

speelde voetbal met ons mee.

Hij bracht nog zigeuners mee.

Een keer, ’s avonds laat, terwijl ik met vrienden op een bankje zat,

liep een zigeunermeid door onze straat.

Terwijl op haar het licht viel van de maan,

trok ze haar lange rok op, bijna tot aan haar middel.

Ik sliep op het terras, waar het rook naar onze appels.

Even hoorden we vanop het dak luid getrappel.

Zigeuners, dachten we, maar het waren katten,

een onwaarschijnlijk kabaal, een akoestisch effect,

waarschijnlijk te wijten aan het leien dak.

Enkele jaren geleden bezocht ik met kameraden dat stadje,

om er een documentaire te draaien over de plaatselijke verkiezingen.

Daarin kreeg de anti-zigeunerkandidaat de volle steun

van de nationalisten.

In de verkiezingen kreeg hij tegenstand van

de bazin van de corrupte politie.

De autoriteiten hadden de stad volgeplakt

met antifascistische leuzen.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: