I
Oktober breekt al aan, en dus schudt weer de boom
van zijn poedelnaakte takken zijn laatste blaadjes.
Achter de molen kabbelt nog een stroom,
maar wegen liggen er al bij als gladde paadjes.
De vijver is verstild, vertrokken is mijn buur
naar afgelegen velden, op jagersavontuur.
Zijn roedel doet de ingedutte eik ontwaken,
de boerenkolen onder zijn laarzen—kraken.
II
Zo komt mijn tijd: ik hou níét van de lente.
Haar dooi is saai, haar slurry meurt—ze maakt me ziek:
mijn bloed wordt zuur, mijn kop en hart ellendig.
Van winterkou hou ik—zij zorgt voor een piek!
Wat voelt vrijer dan dat maanverlichte tochtje
in je slede door de sneeuw, zoevend door de bochten,
met aan je zij, in sabelbont, een frisse, knusse snoes?
Sidderend en smachtend knijpt zij je hand—tot moes!
Vertaling van een fragment uit het Russisch door Pieter Boulogne. Oorspronkelijke titel: Осень
I
Октябрь уж наступил — уж роща отряхает
Последние листы с нагих своих ветвей;
Дохнул осенний хлад — дорога промерзает.
Журча еще бежит за мельницу ручей,
Но пруд уже застыл; сосед мой поспешает
В отъезжие поля с охотою своей,
И страждут озими от бешеной забавы,
И будит лай собак уснувшие дубравы.
II
Теперь моя пора: я не люблю весны;
Скучна мне оттепель; вонь, грязь — весной я болен;
Кровь бродит; чувства, ум тоскою стеснены.
Суровою зимой я более доволен,
Люблю ее снега; в присутствии луны
Как легкий бег саней с подругой быстр и волен,
Когда под соболем, согрета и свежа,
Она вам руку жмет, пылая и дрожа!
