Poesjkins ‘Omen’ (1829)

Gisteren heb ik me geamuseerd. Met Aleksandr Poesjkin en met Brent Hertogs, die onze Master Literair Vertalen volgt.

Op ons bord lag ‘Primety’ (letterlijk: ‘Omina’ of ‘Voortekens’), een in 1829 geschreven gedicht over iets wat de middeleeuwers ook al wisten (dat omne animal post coitum triste est), en over hoe de kosmos met de dichtersziel meeheult.

Приметы

Я ехал к вам: живые сны
За мной вились толпой игривой,
И месяц с правой стороны
Сопровождал мой бег ретивый.

Я ехал прочь: иные сны…
Душе влюбленной грустно было,
И месяц с левой стороны
Сопровождал меня уныло.

Мечтанью вечному в тиши
Так предаемся мы, поэты;
Так суеверные приметы
Согласны с чувствами души.

Drie kwatrijnen. Metrisch, met de jambische tetrameter als grondschema. Rijmend, eerst gekruist en dan omarmend, waarbij mannelijk en vrouwelijk rijm elkaar afwisselen. Vol met repetitio, met als sleutelwoord ‘doesja’ (‘ziel’).

We probeerden een vertaling te maken die recht doet aan dat alles, zonder de inhoud al te veel op te offeren. Thuisgekomen kon ik niet ophouden er nog verder aan te schaven, met dit gedicht als gevolg:

Het omen

Ik reed naar u: speelse dromen
omzwermden me heel onbeducht.
De maan, langs rechts gekomen,
vergezelde mijn fervente vlucht.

Ik reed weg: heel andere dromen…
Mijn verliefde ziel: geweeklaag.
De maan, langs links gekomen,
vergezelde me ditmaal versaagd.

Zo wijden wij onze poëzie
aan onaflatelijke dromen;
Zo ijkt het zo naïeve omen
zich aan het roeren onzer ziel.